Het moest het startsein worden van 4 geweldige weken! 4 weken lang stappen! 4 weken lang zichzelf zijn...Hij zag het helemaal zitten...
Dat verklaart ook de spanning, het enthousiasme en het fanatisme waarmee Hij de WK-finale keek. Woede in zijn ogen...wanhoop in zijn gezang...Hij was zichzelf niet...
Dan de finale...de zenuwen gieren door zijn keel en Hij gaat voorop in de strijd. Door de zenuwen en zijn extreem goede dronk avond besluit Hij om het echt op een zuipen te zetten....
Dan bereikt mij het bericht dat het hem allemaal teveel is geworden. Er gaan geruchten rond dat onze strijder het bijltje erbij neer aan het gooien is op het toilet. Verrast maar vooral ongerust snel ik naar hem toe. Maar gelukkig....er is niks aan de hand. Het was de spanning!!! “Robben kreeg de bal en toen had ik het ff niet meer...”. Pfff gelukkig maar!
Over het verloop van de finale wil ik eigenlijk geen woorden vuil maken...dat is bekend. Na het laatste fluitsignaal toont iedereen zijn emotie op een eigen manier. Hij weet zich geen houding te geven...Waarom? Waarom? Waarom? Is het enige wat hij uit kan brengen. Dit in combinatie met zijn gebonk op de muren laat zien dat Hij er echt helemaal doorheen zit....ik besluit hem maar met rust te laten....
Enkele uren later kom ik Hem weer tegen....we zitten nog even bij mij bij elkaar om de avond af te sluiten met wat zelfgemaakte muziek. Maar Hij is er met zijn gedachten niet bij...verloren zit hij in in de stoel en langzaam verliest hij het gevecht tegen Klaas Vaak en zijn zandtroepers. Dan gebeurt het....”het komt omhoog”. Hij verliest het gevecht tegen het maagzuur. Dit keer geen Robben in balbezitof spanning. De strijd is allang beslist...helaas in het nadeel van Hem en eigenlijk van heel Nederland. Wat het startsein had moeten worden van 4 geweldige weken stappen eindigt in mineur. Hij die niet de stoppen is wordt gestopt. Door Howard Webb maar vooral door El Blanquito....
Prijsvraag van vandaag: Over wie gaat dit?
Stuur door
Dit is niet OK